Zwarta elitarna piechota, wytrzymałość falangi i dotkliwe kontrataki z obrony.
Styl gry: Sparta wygrywa, przetrwając bitwy, wymuszając złe ataki i zamieniając wytrzymałość w przewagę na polu bitwy.
- Znakomita gra jednostkami w pozycji Obrony
- Potężne taktyki przetrwania i kontrataku
- Silna ochrona jednostek, które utrzymują szyk
Nacisk w balansie: Dostrojona wokół obrony Piechoty i kontrgry zamiast ogólnej ochrony.
Jednostki (9)
Młodzi tarczownicy
Młodzi Spartanie przechodzili agoge, w której najważniejsze były wytrzymałość, posłuszeństwo i przygotowanie do służby wojskowej.
Zwiadowcy Skiritów
Skiryci byli zahartowanymi oddziałami z pogranicza, kojarzonymi ze zwiadem, osłoną i służbą na odsłoniętych odcinkach spartańskiej linii.
Spartańscy łucznicy
Łucznictwo nie było znakiem rozpoznawczym Sparty, ale oddziały strzelców mogły występować w greckich armiach jako elementy wsparcia.
Włócznicy periojków
Periojkowie byli wolnymi, lecz pozbawionymi obywatelstwa mieszkańcami Lakonii, którzy służyli Sparcie na wojnie, często jako piechota i rzemieślnicy.
Spartańscy hoplici
Spartański hoplita był ciężkozbrojnym obywatelem-piechurem, wyszkolonym do walki w falandze z włócznią, tarczą, pancerzem i hełmem.
Hippeis z gwardii królewskiej
Hippeis byli wybraną strażą królewską Sparty; mimo nazwy byli przede wszystkim elitarną pieszą drużyną, a nie jazdą w klasycznym sensie.
Polemarcha Sparty
Polemarcha był wysokim dowódcą wojskowym; w greckim użyciu tytuł ten wiązał się z przewodzeniem na wojnie i władzą dowódczą.
Leonidas, król Sparty
Leonidas I był królem Sparty z rodu Agiadów, który zasłynął, dowodząc spartańską obroną pod Termopilami w 480 p.n.e.
Leonidas, głos oporu
Po Termopilach Leonidas stał się symbolem nieugiętego oporu, a jego ostatni bój przeszedł do pamięci greckiej, a później zachodniej, jako wzór żołnierskiego poświęcenia.
Doktryny (5)
Szkolenie agoge
Agoge była państwowym systemem wychowania Sparty, który miał kształtować karnych, wytrzymałych i posłusznych obywateli-wojowników.
Dyscyplina brązowej tarczy
Wojna hoplitów koncentrowała się wokół tarczy aspis, a zdyscyplinowane posługiwanie się nią było niezbędne do utrzymania stabilnej falangi.
Falanga lakońska
Spartańska falanga opierała się na spójności, osłonie tarcz, dyscyplinie i wspólnym natarciu bardziej niż na indywidualnym bohaterstwie.
Wąski przesmyk
Termopile to najsłynniejszy przykład wykorzystania przez Greków wąskiego przesmyku, by ograniczyć przewagę liczebną większej armii.
Obrzęd dwóch królów
Niezwykła dwuwładza królewska była kluczową instytucją polityczną Sparty: dwa rody królewskie dzieliły dziedziczną władzę.
Taktyki (5)
Pchnięcie odwetowe
W zwartej walce falang przetrwanie i natychmiastowe pchnięcie w odpowiedzi decydowały o zamianie naporu wroga w lokalną przewagę.
Bohaterskie poświęcenie
Greckie wojowanie i kultura pamięci często sławiły dobrowolne poświęcenie w obronie polis lub linii bojowej.
Utrzymać szyk
Walka hoplitów często zależała od utrzymania szyku pod naciskiem, a nie od łamania szeregów dla pojedynków.
Żelazna wola
Spartańska ideologia podkreślała surowość, wytrzymałość i nieugiętą wolę zarówno w szkoleniu, jak i w walce.
Ani kroku w tył
Wojskowa sława Sparty opierała się na wytrwałości, dyscyplinie i odmowie porzucenia szyku w obliczu zagrożenia.