Stabilność oparta na terenie, ochrona w obronie, odzyskiwanie zasobów i wyważona kontrola pola bitwy.
Styl gry: Egipt wygrywa, budując chroniony szyk, utrzymując przewagę w czasie i wykorzystując układ pola wokół Nilu, by przetrwać wroga.
Nacisk w balansie: Dostrojony wokół synergii Rydwanów, Łuczników i obronnego pola nad Nilem.
Nubijscy łucznicy byli wysoko cenieni przez całą historię Egiptu za biegłość w posługiwaniu się łukiem i służbę na wojnie.
Kontrola pustynnych podejść wymagała zwiadowców i przewodników znających szlaki, źródła wody i poruszanie się w otwartym terenie.
Oddziały z Kusz i Nubii służyły Egiptowi w różnych okresach, wnosząc do armii królewskich miejscowe tradycje walki.
Egipt Nowego Państwa wystawiał oddziały rydwanów, które łączyły ruchliwość, łucznictwo, obecność dowódców i siłę uderzenia.
Egipska piechota często walczyła włócznią i tarczą, zwłaszcza wspierając rydwany i broniąc uformowanych linii.
Medżajowie byli ludem pustyni, który w służbie egipskiej zaczęto kojarzyć z pilnowaniem porządku, strażą i zadaniami ochronnymi.
Świątynie były ważnymi instytucjami społeczeństwa egipskiego, a strzeżony personel świątynny mógł pełnić role ceremonialne i obronne.
Królewscy dowódcy prowadzili siły polowe w imieniu faraona i koordynowali oddziały, rydwany oraz regionalny pobór.
Ramzes II był jednym z najsłynniejszych faraonów Egiptu, znanym z monumentalnych budowli, długiego panowania i bitwy pod Kadesz.
Ramzes II ukazywał królewską potęgę poprzez panowanie nad systemem Nilu, monumentalne budowle i ideologiczną ochronę państwa egipskiego.
Chopesz był charakterystycznym mieczem w kształcie sierpa, związanym z kulturą wojskową Bliskiego Wschodu i Egiptu epoki brązu.
Egipska walka rydwanami zależała od zgranych załóg, wyćwiczonego manewrowania i zdyscyplinowanego wykorzystania szybkości i pocisków.
Równina zalewowa Nilu utrzymywała egipskie rolnictwo, zasoby ludzkie, bogactwo i strategiczny układ osadnictwa.
Państwowe i świątynne spichlerze były kluczowe dla egipskiej administracji, podatków i utrzymania robotników oraz armii.
Pomiary ziemi i spis zasobów były w Egipcie niezbędne do poboru podatków, zarządzania nawadnianiem i administracji królewskiej.
Egipska władza królewska i wojna były ściśle związane z łaską bogów, rytualną prawomocnością i wsparciem świątyń.
Sygnały wzrokowe, w tym strzały sygnałowe, mogły pomagać w zgraniu momentu i ruchu różnych rodzajów wojsk.
Egipski rytuał pogrzebowy odzwierciedlał głęboko zakorzenione wierzenia dotyczące śmierci, władzy królewskiej, pamięci i życia pozagrobowego.
Ukryte drogi wodne i kanały systemu Nilu kształtowały ruch, zaopatrzenie i możliwości taktyczne w Egipcie.
Niesiony wiatrem piasek i ograniczona widoczność mogły zakłócać ostrzał, ukrywać ruchy wojsk i utrudniać dowodzenie na polu bitwy.
Wezyr był najwyższym urzędnikiem faraona i odgrywał centralną rolę w administracji, sądownictwie i koordynacji spraw państwa.