Zdyscyplinowana piechota liniowa, struktura oparta na obronie i uporządkowana kontrola pola bitwy.
Styl gry: Rzym wygrywa, budując stabilne pole, sprawnie rotując jednostki i zamieniając dyscyplinę w stopniowo rosnącą przewagę.
- Niezawodne premie do obrony i anulowanie ataków
- Silne rozwinięcie linii przez hastatów, principów i odwody
- Dobre wsparcie ze strony sztandarów, dróg i umocnionych pozycji
Nacisk w balansie: Dostrojony wokół dyscypliny Piechoty, z mniejszą liczbą uniwersalnych efektów szukania kart.
Jednostki (10)
Linia hastatów
Hastaci byli młodszą piechotą pierwszej linii legionu manipularnego, która miała rozpoczynać bitwę i wyczerpywać wroga.
Rzymscy łucznicy pomocniczy
Armie rzymskie często korzystały z oddziałów pomocniczych (auxilia), w tym łuczników rekrutowanych w prowincjach lub wśród sprzymierzeńców, wyspecjalizowanych w walce na dystans.
Jazda konsularna
Armie konsularne Rzymu obejmowały jazdę obywatelską i sprzymierzoną, używaną do zwiadu, pościgu i wsparcia na skrzydłach.
Kohorta legionowa
Rzymska kohorta była podstawowym pododdziałem taktycznym legionu, złożonym z karnej ciężkiej piechoty wyszkolonej do walki w zwartym szyku.
Linia principów
Principes byli bardziej doświadczoną rzymską ciężką piechotą, która stała za hastatami i tworzyła drugą główną linię bojową.
Odwód triariów
Triariusze byli weteranami uzbrojonymi we włócznie, trzymanymi w odwodzie i rzucanymi do walki tylko w ciężkim boju; stąd powiedzenie, że sprawa doszła do triariuszy.
Gwardia pretoriańska
Gwardia pretoriańska była elitarną strażą cesarza w okresie cesarstwa, znaną z prestiżu, wpływów politycznych i wartości bojowej.
Centurion dowódca
Centurion był zawodowym rzymskim oficerem, który dowodził centurią i pilnował dyscypliny, musztry oraz spójności oddziału na polu bitwy.
Trajan, cesarska awangarda
Trajan był rzymskim cesarzem zapamiętanym z kampanii podbojów, zwłaszcza wojen dackich, oraz z wojskowego prestiżu swojego panowania.
Trajan, budowniczy prowincji
Trajan uosabia też administracyjne oblicze imperium, które zamieniało podboje w drogi, kolonie i trwałą kontrolę nad prowincjami.
Doktryny (5)
Zdyscyplinowane natarcie
Rzymska musztra kładła nacisk na odmierzony ruch, rotację oddziałów i utrzymanie szyku pod naciskiem zamiast na brawurowe szarże.
Orzeł legionu
Orzeł legionowy, czyli akwila, był świętym znakiem rzymskiego legionu i ważnym symbolem jego tożsamości, honoru i morale.
Obóz warowny
Armie rzymskie rutynowo budowały ufortyfikowane obozy marszowe, co zapewniało im bezpieczne pozycje nawet w trakcie kampanii.
Rzymska droga
Rzymskie drogi były starannie zaprojektowanymi szlakami, które przyspieszały przemarsz, zaopatrzenie, administrację i kontrolę imperium nad ogromnymi terytoriami.
Testudo
Testudo, czyli „żółw”, było szykiem z tarcz, którym rzymscy żołnierze osłaniali się przed pociskami, zwłaszcza podczas oblężeń.
Taktyki (5)
Rozstrzygający rozkaz
Rzymska kultura dowodzenia ceniła jasne rozkazy na polu bitwy i wykorzystanie lokalnego sukcesu we właściwej chwili.
Zluzowanie na rozkaz
Uporządkowane zluzowanie oddziałów pod naciskiem było znakiem rozpoznawczym karnych armii i ograniczało chaos stopniowego załamania.
Salwa pilów
Pilum było ciężkim rzymskim oszczepem, który miał rozbijać tarcze i szyki wroga tuż przed walką wręcz.
Rotacja odwodów
Rzymscy dowódcy mogli wymieniać linie i wprowadzać odwody do walki, dzięki czemu świeże oddziały zastępowały zmęczone jednostki pierwszej linii.
Mur tarcz
Rzymską piechotę szkolono, by zwierała szeregi i przyjmowała napór wroga na tarcze, zanim przeszła do kontruderzenia.