Współdziałanie wojsk oparte na koordynacji piechoty i jazdy, kontroli pozycji bojowych i tempie.
Styl gry: Macedonia wygrywa, kształtując pole, otwierając drogę manewrem i w odpowiedniej chwili zadając rozstrzygające, skoordynowane uderzenie.
- Silna synergia piechoty i jazdy
- Niezawodne manipulowanie pozycjami bojowymi
- Dostęp do manewru i taktycznego nacisku z wielu stron
Nacisk w balansie: Dostrojona wokół prawdziwych nagród za współdziałanie Piechoty i Jazdy.
Jednostki (9)
Jazda tesalska
Jazda tesalska cieszyła się wielkim uznaniem w świecie greckim i była ważną siłą konną w kampaniach macedońskich.
Oszczepnicy agriańscy
Agrianie byli słynną lekką piechotą z Bałkanów, która celowała w rzucie oszczepem, harcach i walce w trudnym terenie.
Obsługa machin skrętnych
Macedońska sztuka oblężnicza wykorzystywała artylerię skrętną i oddziały inżynierów do wspierania kampanii przeciw ufortyfikowanym miastom.
Falanga pezetajrów
Pezetajrowie, czyli „piesi towarzysze”, byli macedońskimi falangitami uzbrojonymi w długą sarisę i stanowili trzon falangi.
Gwardia hypaspistów
Hypaspiści byli elitarną macedońską piechotą, używaną jako elastyczna gwardia między falangą a jazdą.
Somatofylakowie z gwardii królewskiej
Dwór i armia Aleksandra obejmowały królewskich gwardzistów i bliskich towarzyszy, którzy chronili króla i pełnili elitarne funkcje.
Jazda hetajrów
Jazda hetajrów była elitarną jazdą uderzeniową Aleksandra, często wykorzystywaną do zadania rozstrzygającej szarży w bitwie.
Aleksander, król Macedonii
Aleksander III Macedoński stworzył jedno z największych imperiów starożytności dzięki błyskawicznym kampaniom, współdziałaniu rodzajów wojsk i śmiałemu dowodzeniu.
Aleksander, mistrz współdziałania wojsk
Największą siłą wojskową Aleksandra było połączenie falangi, jazdy, lekkich oddziałów i inżynierów w jeden skoordynowany system walki.
Doktryny (7)
Okrążenie
Macedońscy dowódcy wykorzystywali ruchliwość i współdziałanie wojsk, by zagrażać skrzydłom, tyłom i lokalnie okrążać wroga.
Mosty saperów
Budowa mostów i inżynieria polowa były kluczowe, by armie mogły przemieszczać się przez rzeki i trudny teren.
Marsz forsowny
Aleksander często stosował szybkie marsze, by zaskoczyć przeciwnika, zająć przeprawy i narzucić tempo działań.
Młot i kowadło
Klasyczna macedońska metoda walki polegała na związaniu wroga falangą i rozstrzygającym uderzeniu jazdy na skrzydle.
Helleńska rada wojenna
Aleksander prowadził kampanie z macedońskim trzonem armii, ale korzystał też z szerszej współpracy politycznej i wojskowej Hellenów.
Królewski klin
Klinowe szyki jazdy zwiększały siłę uderzenia, kontrolę i zdolność przełamania, zwłaszcza w elitarnych atakach konnych.
Musztra z sarisą
Sarisa wymagała systematycznej musztry, aby falanga mogła manewrować, wyrównywać piki i utrzymywać zwarty front.
Taktyki (4)
Skoordynowana szarża
Skuteczność macedońskiego sposobu walki wynikała z zsynchronizowania naporu piechoty z uderzeniem jazdy.
Sygnał króla
Starożytne armie polegały na sygnałach wzrokowych i dźwiękowych, by koordynować ruch, moment ataku i zmiany szyku.
Odwodowa linia pikinierów
Kolejne linie pikinierów i głębokość szyku dawały macedońskiej falandze wytrzymałość i możliwość uzupełniania strat w ciężkiej walce.
Nagły zwrot
Oddziały konne potrafiły wykonać ostry zwrot, by zmienić front, uniknąć zagrożenia lub wykorzystać lukę na polu bitwy.