Elastyczność najemników, podstęp, zasadzki, nacisk jazdy i oportunistyczne zakłócanie gry przeciwnika.
Styl gry: Kartagina wygrywa, zwodząc przeciwnika, doprowadzając do korzystnych wymian i zamieniając zwroty tempa w zabójczy nacisk.
- Elastyczny układ pola dzięki najemnikom i grze reakcjami
- Silne obniżanie ATK i walka oparta na fortelach
- Znakomita umiejętność karania nadmiernego rozciągnięcia przeciwnika
Nacisk w balansie: Dostrojona wokół tempa Najemników, nacisku Jazdy i zasadzek z udziałem różnych rodzajów wojsk.
Jednostki (9)
Balearscy procarze
Procarze balearscy byli słynnymi strzelcami, których celność i zasięg czyniły z nich cenionych najemników w całym basenie Morza Śródziemnego.
Libijscy włócznicy
Piechota libijska stanowiła ważną część armii kartagińskich i często walczyła jako karna piechota uzbrojona we włócznie.
Iberyjscy najemnicy
Kartagina często najmowała iberyjskich wojowników, cenionych za zaciekłość w walce wręcz i służbę w zamorskich kampaniach.
Jazda numidyjska
Jazda numidyjska słynęła z szybkości, umiejętności harcowania i taktyki nękania, a nie z ciężkiej walki uderzeniowej.
Punicka straż włóczników
Kartagińscy dowódcy używali piechoty i straży uzbrojonych we włócznie do utrzymywania pozycji, podczas gdy ruchliwe oddziały kształtowały przebieg bitwy.
Święty zastęp Kartaginy
Święty zastęp Kartaginy był elitarną formacją obywatelską, kojarzoną z karną służbą w ciężkiej piechocie.
Afrykański słoń bojowy
Armie kartagińskie wykorzystywały północnoafrykańskie słonie bojowe do uderzenia, zastraszania i dezorganizowania wroga.
Hannibal Barkas, mistrz manewru
Hannibal Barkas był największym wodzem polowym Kartaginy, słynnym z operacyjnej śmiałości i zwycięstw takich jak Kanny.
Hannibal Barkas, mistrz oskrzydlenia
Sława Hannibala na polu bitwy opiera się nie tylko na odwadze i ruchliwości, lecz także na jego geniuszu w wyczuciu chwili, podstępie i okrążaniu silniejszych wrogów.
Doktryny (7)
Pustynne szlaki
Kampanie kartagińskie i północnoafrykańskie często zależały od znajomości suchych szlaków, dostępu do wody i korytarzy przemarszu.
Podwójne oskrzydlenie
Podwójne oskrzydlenie to klasyczna taktyka kojarzona ze zwycięstwem Hannibala pod Kannami, gdzie oba skrzydła zamknęły się wokół wroga.
Pancerz słonia
Słonie bojowe można było wyposażać i szkolić do walki, choć panowanie nad nimi i ich niezawodność na polu bitwy pozostawały dużym wyzwaniem.
Zaopatrzenie z portu
Kartagina była wielką potęgą morską i handlową, której porty utrzymywały handel, floty i logistykę wojskową.
Kontrakty najemników
Kartagina w dużej mierze polegała na najemnych oddziałach z wielu ludów, wiążąc je służbą poprzez żołd, lojalność i szansę na zysk.
Punicka logistyka
Potęga Kartaginy zależała od zaopatrzenia drogą morską, zarządzania skarbem i włączania sił sprzymierzonych i najemnych.
Srebro za włócznię
Bogactwo Kartaginy, płynące zwłaszcza z handlu i danin, pozwalało jej wystawiać i utrzymywać armie najemne.
Taktyki (5)
Pozorowany odwrót
Pozorowany odwrót był znaną taktyką, która miała wyciągnąć przeciwnika z szyku i wciągnąć go w niekorzystny pościg.
Najemne miecze
Służba najemna była podstawą kartagińskiego wojowania: dawała umiejętności i elastyczność za cenę nieustannych wypłat.
Punicka zasadzka
Kartagińscy dowódcy wykorzystywali teren, ukrycie i wyczucie chwili, by zastawiać zasadzki na mniej zdyscyplinowanych wrogów.
Bezwzględny targ
Kartagińska polityka i wojna potrafiły być pragmatyczne, ważąc koszty finansowe i konieczność wojskową bez sentymentów.
Nagłe oszczepy
Lekkie oddziały i jazda często raziły wroga szybkimi salwami oszczepów, by osłabić go lub zmieszać tuż przed starciem.