Agresywna walka w terenie, nacisk na obrońców, zasadzki i surowa plemienna wytrwałość.
Styl gry: Dacja wygrywa, zamieniając teren w impet, karząc obronne ustawienia i mocno uderzając w słabe punkty.
- Silny nacisk na jednostki w pozycji Obrony
- Znakomite wykorzystanie terenu i premii w stylu górskich twierdz
- Wybuchowe fortele bojowe i narzędzia odwetu
Nacisk w balansie: Dostrojona wokół nacisku Falksiarzy, walki w terenie i karania pozycji ataku.
Jednostki (9)
Daccy łucznicy
Łucznictwo było częścią dackiej sztuki wojennej i uzupełniało walkę na wzgórzach, zasadzki oraz mieszane siły plemienne.
Komaci łupieżcy
Komaci byli prostymi Dakami, odrębnymi od arystokratycznych tarabostów, i dostarczali królestwu większości ludzi pod broń.
Górscy włócznicy
Dacka piechota często walczyła na surowych wyżynach, gdzie włócznicy i miejscowe oddziały mogły wykorzystać ukształtowanie terenu.
Możni tarabostowie
Tarabostowie stanowili dacką warstwę możnych i zajmowali wysoką pozycję na wojnie, w przywództwie i w społeczności plemiennej.
Wojownicy z falksami
Daccy falksiarze słynęli z falksu, zakrzywionego ostrza nadającego się do potężnych cięć zarówno w ludzi, jak i w ich uzbrojenie.
Straż wilczego sztandaru
Draco, sztandar z wilczo-smoczą głową, stał się dobrze znanym symbolem kojarzonym z dackimi i pokrewnymi tradycjami wojowników.
Sarmaccy sojusznicy
Władcy Daków mogli współpracować z sarmackimi grupami konnymi, wprowadzając do wojny bardzo ruchliwą sprzymierzoną jazdę.
Decebal, król Dacji
Decebal był ostatnim wielkim królem Dacji i głównym przeciwnikiem cesarza Trajana w wojnach dackich.
Decebal, strażnik górskich twierdz
W walce z Rzymem Decebal opierał się na ufortyfikowanych wyżynach, miejscowej geografii i wytrwałym oporze plemion.
Doktryny (6)
Zew plemion
Królowie Daków gromadzili siły dzięki plemiennemu poborowi, drużynom możnych i regionalnym sojuszom, a nie stałej armii.
Ćwiczenia z falksem
Wyspecjalizowana broń, taka jak falks, wymagała wyćwiczonego wyczucia czasu, odstępów i agresywnego użycia w walce wręcz.
Leśne ścieżki
Leśne ścieżki i górskie szlaki sprzyjały zasadzkom, ukryciu i miejscowym obrońcom obeznanym z trudnym terenem.
Górska twierdza
Potęga Dacji opierała się częściowo na ufortyfikowanych grodach na wzgórzach, powiązanych ze strategicznymi przełęczami i głęboką obroną.
Przysięga w świętym gaju
Święte gaje i religijne przysięgi odzwierciedlają ścisły związek wojny, przywództwa i kultu w wielu społecznościach plemiennych.
Wilczy sztandar
Dacki sztandar draco służył prawdopodobnie zarówno jako znak zbiórki, jak i godło wojowniczej tożsamości.
Taktyki (5)
Płonące wozy
Improwizowane przeszkody i ogień mogły utrudniać ruch, płoszyć zwierzęta i wybijać atakującego z rytmu.
Leśna zasadzka
Zasadzka w zalesionym terenie była naturalną metodą sił broniących znanych sobie wyżyn przed zorganizowanym najeźdźcą.
Ukryty wąwóz
Wąskie wąwozy i poszarpany teren wyżyn były idealnym miejscem na niespodziewaną obronę i opóźnianie ruchów wroga.
Ostatnie wycie wilka
Zwierzęca symbolika, zwłaszcza wilk, miała silny oddźwięk w dackiej tożsamości wojowniczej i wyobrażeniach wojowników.
Nagła szarża
Wojna nieregularna i plemienna często wykorzystywała krótkie, gwałtowne szarże w chwilach zamętu lub lokalnej słabości wroga.