Wyniszczanie z dystansu, głęboka obrona, imperialna odporność i rozbijanie szyków.
Styl gry: Persja wygrywa, osłabiając wrogie ataki, podtrzymując swoją linię i powoli wyczerpując zasoby przeciwnika.
Nacisk w balansie: Dostrojona wokół Łuczników, jednostek Gwardii, Rydwanów i obronnego wyniszczania.
Królewscy posłańcy przemierzali imperialne szlaki komunikacyjne i pomagali spajać rozległe państwo Achemenidów.
Łucznictwo było znakiem rozpoznawczym wojskowości Achemenidów, a liczni łucznicy z poboru mogli zasypywać wroga strzałami z dystansu.
Jazda medyjska wnosiła siłę konną do armii Achemenidów i reprezentowała ważną irańską tradycję wojskową.
Rydwany z kosami miały ostrza wystające z osi i służyły do rozbijania oraz dezorganizowania zwartych szyków wroga.
Nieśmiertelni byli słynną gwardią królewską imperium Achemenidów, utrzymywaną w stałej liczebności i ściśle związaną z królem.
Źródła opisują kardaków jako piechotę szkoloną po persku, która miała wzmocnić armie polowe imperium.
Satrapa był namiestnikiem prowincji, który mógł sprawować w imperium władzę wojskową, skarbową i administracyjną.
Dariusz I zorganizował i rozszerzył imperium Achemenidów, wzmacniając administrację, system danin i władzę królewską.
Dariusza I pamięta się także jako organizatora rządów imperium poprzez satrapie, drogi, podatki i scentralizowaną władzę królewską.
Tytuł „król królów” wyrażał najwyższą władzę królewską nad wieloma podległymi władcami w imperium perskim.
W kampaniach na suchych terenach pewne obozy w pobliżu wody były niezbędne, by utrzymać przy życiu żołnierzy, zwierzęta i zapasy.
Zmasowany ostrzał z łuków był standardową perską metodą walki, która osłabiała i wytrącała z równowagi przeciwnika przed starciem wręcz.
Droga Królewska była wielką siecią komunikacyjną imperium Achemenidów, która służyła podróżom, zarządzaniu i szybkiemu przekazywaniu wiadomości.
Daniny z satrapii stanowiły podstawę perskich finansów imperialnych i utrzymywały dwór, armię i administrację.
Sztandary wojskowe były w starożytnych armiach punktami porządku, prestiżu i tożsamości elitarnych formacji.
Gęsty ostrzał mógł działać jak zasłona ochronna, zniechęcając wroga do natarcia i tłumiąc impet ataku.
Uderzenia rydwanów miały otwierać luki, dezorganizować linie i siać zamęt, zanim wykorzysta je piechota lub jazda.
Kurz, widoczność i ukrycie na polu bitwy były stałymi czynnikami starożytnej wojny, zwłaszcza na suchym, otwartym terenie.
Zdyscyplinowany odwrót oszczędzał ludzi i dawał czas, zwłaszcza armiom stawiającym na walkę na dystans i głębokość szyku.
Luźne lub rozproszone szyki mogły zmniejszać podatność na skupiony ostrzał i rozbijające metody ataku.