202 p.n.e. · Zama, Afryka Północna
Bitwa, która zakończyła drugą wojnę punicką: Scypion Afrykański zneutralizował słonie Hannibala i zwrócił przeciw niemu jazdę numidyjską, pokonując Kartaginę na jej własnej ziemi.
Do 204 p.n.e. Rzym przestał próbować pokonać Hannibala w Italii i przeniósł wojnę do Afryki. Publiusz Korneliusz Scypion, który uczył się rzemiosła w walkach z armiami kartagińskimi w Hiszpanii, wylądował tam i odniósł dość sukcesów, by Kartagina odwołała Hannibala po piętnastu latach na obczyźnie.
Scypion wykonał też cichszą pracę, która przesądziła o kampanii: pozyskał Masynissę, a wraz z nim jazdę numidyjską, która pod Kannami była najlepszą bronią Hannibala.
Hannibal rozpoczął od słoni bojowych. Scypion ustawił manipuły w korytarze zamiast zwykłego szyku w szachownicę i kazał dąć w rogi, gdy zwierzęta ruszyły; wiele z nich pognało wolnymi przejściami albo zawróciło na własne szeregi.
Linie piechoty walczyły potem bez rozstrzygnięcia w trzech kolejnych starciach. O wyniku zdecydowało to, czego na polu brakowało: jazda numidyjska i rzymska, przegnawszy konnicę Hannibala, wróciła i uderzyła na jego tyły — manewr, którego Hannibal sam użył pod Kannami, teraz obrócony przeciw niemu.
Zama zakończyła drugą wojnę punicką. Kartagina zachowała miasto, ale straciła flotę, hiszpańskie imperium i swobodę prowadzenia wojen; Rzym stał się jedynym mocarstwem zachodniej części Morza Śródziemnego.
To także najzgrabniejsza ironia tej wojny: Hannibal został pokonany własną metodą, zastosowaną przez wodza, który całą karierę spędził na studiowaniu go.
Scenariusz opiera się na tym odwróceniu ról. Kartagina wciąż ma groźniejsze otwarcie; Rzym wygrywa, wytrzymując je i sprawiając, że odpowiedź nadchodzi spoza linii, a nie przez nią.
Z historii pochodzą dowódcy, strony, słonie i powrót jazdy. To, ile kosztują, jak się je dobiera i rozstrzyga, jest projektem gry, dobranym pod krótką i czytelną partię.