101–106 n.e. · Dacja (wyżyny karpackie)
Dwie kampanie Trajana podbiły Dację dzięki inżynierii, obozom warownym i panowaniu nad górskim terenem, co upamiętnia Kolumna Trajana.
Wojna Domicjana z lat osiemdziesiątych I wieku n.e. zakończyła się ugodą, którą Rzym uznał za upokarzającą: subsydia i rzymscy inżynierowie trafili na północ, do króla Decebala, który wykorzystał jedno i drugie do wzmocnienia swoich górskich twierdz.
Trajan doszedł do władzy z zamiarem jej odwrócenia. Dacja miała złoto, miała zdolnego króla i leżała po drugiej stronie granicy na Dunaju — względy prestiżu, bezpieczeństwa i pieniędzy wskazywały w tę samą stronę.
Pierwsza kampania, w latach 101–102, przełamała górskie przełęcze i zakończyła się warunkami, które Decebal przyjął, a potem złamał. Druga, w latach 105–106, była wojną zaborczą, w której nie proponowano żadnej ugody.
Obie rozstrzygnęła nie tyle bitwa w polu, ile inżynieria: wielki most na Dunaju zbudowany przez Apollodora z Damaszku, drogi wykute wzdłuż wąwozów i obozy marszowe metodycznie wysuwane w głąb gór, aż system twierdz nie miał już dokąd się cofnąć.
Dacja stała się prowincją, a jej złoto sfinansowało w Rzymie program budowlany, w tym Kolumnę Trajana — która jest zarazem naszym najlepszym zachowanym źródłem ikonograficznym do tych kampanii i oficjalnym upamiętnieniem, które należy czytać właśnie jako takie.
Scenariusz to metoda przeciw terenowi: Rzym posuwa się naprzód, budując i umacniając zdobycze, Dacja — sprawiając, że każdy krok w górach kosztuje więcej, niż jest wart.
Z historii pochodzą strony, dowódcy i charakter wojny. Karty, ekonomia energii i struktura tur należą do gry i ściskają dwie kampanie w jedną krótką partię.