222 p.n.e. · Sellazja, Grecja
Macedonia Antygonidów pod wodzą Dosona pokonała Kleomenesa III, kładąc kres ostatniej próbie zdobycia przez Spartę i jej zreformowaną armię panowania nad Peloponezem.
Kleomenes III spędził lata dwudzieste III wieku p.n.e. na przebudowie Sparty: złamał władzę eforów, umorzył długi, rozdzielił na nowo ziemię i poszerzył grono obywateli, a potem przezbroił piechotę na sposób macedoński, w długą sarisę.
Zreformowana armia zdobyła dla niego większą część Peloponezu i tak przestraszyła Związek Achajski, że ten zrobił rzecz nie do pomyślenia — wezwał z powrotem do południowej Grecji Antygona III Dosona, króla Macedonii, by go powstrzymał.
Kleomenes obsadził przełęcze pod Sellazją, na północ od Sparty, z armią rozdzieloną na dwa wzgórza i drogą wzdłuż rzeki pomiędzy nimi. Była to silna pozycja, a on miał mniej ludzi.
Doson zaatakował oba wzgórza jednocześnie. Walka na wzniesieniu bronionym przez Spartan odwróciła się, gdy Macedończycy podeszli na bliski dystans i dała o sobie znać ich głębsza falanga; linia Kleomenesa ustąpiła, a po utracie pozycji armia poszła w rozsypkę. Kleomenes uciekł do Egiptu, gdzie zmarł kilka lat później.
Sellazja zakończyła ostatnią poważną próbę zdominowania Grecji przez Spartę, a wraz z nią program reform, który ją umożliwił. Macedonia znów stała się rozjemcą Peloponezu.
Scenariusz dotyczy dobrej pozycji bronionej przez mniejszą armię: siłą Sparty są teren i zreformowana linia, siłą Macedonii — głębia szyku i zdolność naciskania wszędzie naraz.
Z historii pochodzą strony, dowódcy i warunki problemu. Konkretne karty i ich koszty to abstrakcja gry.