525 p.n.e. · Peluzjum, Egipt
Perski król Kambyzes II pokonał faraona Psametyka III u wschodniej bramy Egiptu, rozpoczynając perskie panowanie nad Nilem.
Egipt lat dwudziestych VI wieku p.n.e. był bogaty, stary i coraz bardziej osamotniony. Amazis przez dziesięciolecia trzymał Persję na dystans dzięki dyplomacji, ale zmarł w 526 p.n.e. i zostawił tron synowi, Psammetykowi III, gdy perska inwazja była już w przygotowaniu.
Kambyzes II przez lata zabezpieczał to, czego inwazja na Egipt naprawdę wymaga: fenickie okręty i bezpieczne przejście przez Synaj, wynegocjowane z plemionami arabskimi, które kontrolowały tamtejsze źródła wody.
Armie spotkały się pod Peluzjum, na wschodnim skraju Delty, tam gdzie pustynna droga dociera do Nilu — u wrót, które musiał sforsować każdy najeźdźca Egiptu.
Herodot, nasze główne źródło, pisze, że walka była zacięta, a straty po obu stronach ciężkie, zanim linia egipska ustąpiła. Ocaleni wycofali się do Memfis, które zostało oblężone i zdobyte; Psammetyk III dostał się do niewoli, a później, po próbie buntu, został stracony. Często powtarzana opowieść o Persach pędzących przed sobą koty pochodzi od Poliajnosa, piszącego jakieś sześćset lat później, i najlepiej traktować ją jako legendę.
Peluzjum zakończyło rządy rodzimych władców i uczyniło z Egiptu perską satrapię. Pozostał nią, z przerwami, przez blisko dwa stulecia — był to początek długiego okresu, w którym Egiptem rządzono z zewnątrz.
Scenariusz to walka o bramę: Egipt broni jedynego miejsca, które trzeba utrzymać, a Persja musi je sforsować i przygotowała się do przeprawy.
Z historii pochodzą strony, dowódcy i stawka. Pula kart, koszty i struktura tur należą do gry i nie są rekonstrukcją walk.