334 p.n.e. · Rzeka Granik, Azja Mniejsza
Pierwsze wielkie zwycięstwo Aleksandra w Azji, odniesione natychmiastową, gwałtowną szarżą jazdy przez rzekę na linię perskich satrapów.
Aleksander przeprawił się do Azji w 334 p.n.e. z armią groźną, ale niewielką, i z długami, które wykluczały długą kampanię. Potrzebował szybkiego zwycięstwa.
Perscy satrapowie Azji Mniejszej zebrali się, by stawić mu czoła nad Granikiem. Memnon z Rodos, dowódca ich greckich najemników, radził spalić kraj i unikać bitwy; satrapowie, do których ta ziemia należała, odmówili.
Ustawili się na przeciwległym brzegu, z jazdą wzdłuż wody i grecką piechotą najemną z tyłu. Aleksander niemal od razu zaatakował przez rzekę, na bronioną przeprawę — czyli zrobił to, czego każdy podręcznik zabrania.
Ruszył na czele hetajrów, celując w perskich możnych, a nie w linię, i walka zamieniła się w kłębowisko jeźdźców, w którym omal nie zginął. Jazda satrapów pękła; najemna piechota, pozostawiona na placu, została otoczona i wyrżnięta.
Bitwa nad Granikiem otworzyła Azję Mniejszą. Jej miasta przechodziły na stronę Aleksandra jedno po drugim, a on zyskał wybrzeże, skarbce i impet, który w następnym roku zaprowadził go pod Issos.
Scenariusz nagradza zdecydowanie: siła Macedonii tkwi w uderzeniu wczesnym i wymierzonym w przywódców wroga, siła Persji — w tym, co zdoła utrzymać i zorganizować, jeśli dostanie czas.
Z historii pochodzą dowódcy, strony i charakter ataku. Pula kart i ekonomia tur należą do gry i nie są rekonstrukcją przeprawy.